عاشقانه

روی سینه ام چکید ریزه های چشم های تو

گریه کن، دلم گرفته در هوای چشم های تو

وقت گریه صورتت قشنگ و وحشی است، گونه نیست

روح ببر زخمی است زیر پای چشم های تو

این غزل شبیه آخرین نگاه، هدیه ی من است

وقتِ مرگِ عاشقانه ای برای چشم های تو

روح من تجسم نگاه توست، می شود گذاشت

شعرهای آخر مرا بجای چشم های تو

عاشقانه است، فکر می کنم به خواب می رود

آخرین شب جهان در انتهای چشم های تو

زخمه

در زخمی از سه تار اسیرم

امشب ترا به دست بگیرم

حرفی نزن سکوت ترانه است

تنها نگاه کن که نمیرم

و گوش کن به زخمه ی تازه

این نغمه ها همان منِ پیرم

در بین نغمه های نخوانده

چیزی بجز ترا نپذیرم

الله لا اله، به جز تو

امشب نگاه کن که بمیرم

تردید

چه هستم من، چنان از عشق سرشارم

که شاید دوستت دیگر نمی دارم

جهان رویاست، من تردید دارم که

تویی معشوقه ای که دوست می دارم

تو؟ نه، معشوقه ای تازه ست انگاری

که در شکل تو می آید به دیدارم

و با لبخند، وقت دوستت دارم

خودش را ریخته در صورت یارم

...............

خودش می گفت، در من زنده ای وقتی

من از پیوسته مردن دست بردارم

موسیقی پوستت چه دارد

که ابر بخاطرش ببارد

دریاچه ندیده ام که از شوق

لبخند ترا به لب ندارد

وقت است بمیرم و بپوسم

عاشق شدنم نمی گذارد

چون مرگ من و ترا ببیند

پروانه شود و پر درآرد

پروانه ی مرده هست اما

پروانه که جان نمی سپارد

صبح و اذانی از مسلسل باور من      

 هر شب غروب و خنجری زیر سر من

کوهی که از آن سنگ گوری می تراشند

  زخمی است مانند سکوت و پیکر من

غزل هویتی عاشقانه دارد به جنگ هم که برود کسی شکستش رانمی بیند ناپلئون به این دلیل غزل نیست که در«واترلو»شکست خورد و«مونالیزا »غزل است چون ...جهان جنگ است ،فکر میکنم نسیم بیشتر از شیر غزل است بیایید با من پشت این دوغزل سنگر بگیریم:

«شاهنامه»

«که گفتت»که این مرد و خون جان سپرده است

که این کشته تاریخ دارد نمرده است

در آر از کفن خاطرات تنش را

ببین با خودش زخمها را نبرده است

بر اندامی از خون نشسته به زانو

تفنگ پدر رابه سینه فشرده است

تفنگی پر از کینه که دشمنان را

نشان کرده و با گلوله شمرده است

در این جنگ ضعفی نشاید مگر مرگ

بپوشان تنت را اگر زخم خورده است

پلنگی که پایش شکسته غرورش

شکسته تر است از پلنگی که مرده است

«یک مشت خون»

 یک مشت خون بلاهت خورشید را که گفت

یک شاخه خنجر از نفس آسمان شکفت

با تاجی از غروب پلاسیده زیر لب

این سرزمین به قتل گلسرخ نه نگفت

شلیک، لحظه ای که تکان خورد خواب من

و بعد، بین سینه و قلبم دوباره خفت

یک لخته خون و صبح صدازد که سوختم

اما فقط صدای خودش را خودش شنفت

 بر گور هیچ کس ننوشتند فاتح است

تنها به روی گور سیاوش گلی شکفت